शम्भु गजुरेल “कुनाघरे काइँलो”
एउटा रमणीय गाउँमा, हरियाली जंगल फूलहरूको बगैंचा बीचमा अरुण नामको चञ्चल बालक बस्थ्यो। अरुणलाई रंगीचंगी पुतली पछ्याउन, साथीहरूसँग लुकामारी खेल्न र किताबका पानाहरूमा हराउन मन पर्थ्यो। उसको मुस्कानले गाउँ नै उज्यालो बन्थ्यो! एकदिन, अरुणको बाबाले चम्किलो नयाँ मोबाइल ल्याइदिनुभयो। यो मोबाइल कुनै जादुई बाकसजस्तै थियो! अरुणले सामाजिक सञ्जाल खोल्दा, उसले रंगी–बिरंगी तस्बिरहरू, रमाइला भिडियोहरू र कर्णप्रिय गीतहरू देख्यो। “वाह! यो त जादुई संसार हो!” अरुणले उफ्रँदै भन्यो। सुरुमा, अरुणले यो जादुई मोबाइलले धेरै कुरा सिक्यो। उसले चम्किलो ताराहरूको बारेमा भिडियो हेरेर तारामण्डल बनाउन सिक्यो। रंगहरू मिश्रण गरेर सुन्दर चित्र कोर्ने तरिका सिक्यो। टाढा–टाढाका देशहरू, जहाँ हात्ती नाच्छन् र समुद्र गीत गाउँछ, ती सबैको बारेमा जान्यो। साथीहरूसँग कुरा गर्न पनि सजिलो भयो, किनभने ऊ सधैं उनीहरूसँगै नहुन सक्थ्यो। “यो मोबाइल त मेरो सुपरहिरो हो!” अरुण रमाउँथ्यो। तर, विस्तारै यो जादुई मोबाइलले अरुणलाई आफ्नो जालमा पार्न थाल्यो। ऊ दिनभर भिडियोहरू हेर्दै, रमाइला तस्बिरहरूमा हराउँदै बस्थ्यो। साथीहरूले “अरुण, फुटबल खेल्न जाऔं!” भनेर बोलाउँदा, ऊ भन्थ्यो, “पछि आउँछु, यो भिडियो सकुँ!” तर ऊ कहिल्यै आउँदैनथ्यो। पढाइमा ध्यान दिन छोड्यो, र उसका अंकहरू खेतका फूलहरूजस्तै झर्न थाले। उसको आँखा दुख्न थाल्यो, र ऊ सधैं थाकेको जस्तो हुन्थ्यो। जादुई मोबाइल अब उसको सुपरहिरो होइन, बरु समय चोर्ने खलनायक बन्न थाल्यो! एक साँझ, अरुण मोबाइलमा हराइरहँदा, उसकी आमाले नरम स्वरमा भनिन्, “बाबु, यो सामाजिक सञ्जाल त जादुई बाकस हो। यदि राम्रोसँग प्रयोग गर्यौ भने, यो तिमीलाई तारा बनाउन सक्छ। तर, यदि यसैमा हरायौ भने, यो तिमीलाई आफ्नै सपनाहरूबाट टाढा लैजान्छ।” आमाले मुस्कुराउँदै थपिन्, “सबथोक सन्तुलनमा राख, अनि यो जादुई बाकस तिम्रो सधैं साथी बन्नेछ।” आमाको कुराले अरुणको मनमा उज्यालो बल्यो। उसले सोच्यो, “म यो जादुई बाकसलाई मेरो सुपरहिरो बनाउँछु, खलनायक होइन!” अब उसले मोबाइलमा केवल सिक्ने कुराहरू हेर्न थाल्यो—जस्तै, नयाँ कथा लेख्ने तरिका, रमाइला विज्ञान प्रयोगहरू, र गणितका मजेदार खेलहरू। उसले मोबाइल प्रयोग गर्ने समय तोक्यो—दिनमा एक घण्टा मात्र! बाँकी समय ऊ साथीहरूसँग फुटबल खेल्न गयो, किताबका पानाहरूमा हरायो, र गाउँको रुखमुनि गीत गाउँदै नाच्यो। उसको आँखा चम्किन थाले, र मन रमाइलोले भरियो। अरुणको जीवन फेरि रंगीचंगी बन्यो। उसले सामाजिक सञ्जाललाई आफ्नो सिक्ने साथी बनायो, र आफ्ना सपनाहरूलाई पखेटा दियो। साथीहरूसँग हाँस्दै, किताब पढ्दै, र नयाँ कुरा सिक्दै, अरुण अब साँच्चिकैको सुपरहिरो बन्यो! सामाजिक सञ्जाल एउटा जादुई बाकस हो। यदि सही तरिकाले प्रयोग गर्यौ भने, यसले तिमीलाई ज्ञान, रमाइलो, र नयाँ साथीहरू दिन्छ। तर, यदि यसमा हरायौ भने, तिम्रो समय, स्वास्थ्य, र सपनाहरू चोर्छ। सधैं सन्तुलन राख, र आफ्नो जादुई संसारलाई उज्यालो बनाऊ!
बेदकोटगढी, नुवाकोट